Billboards in the night

Door Joep Zijp. Ik heb een mooi uitzicht vanuit mijn slaapkamer. Daar geniet ik van als ik in bed lig en niks beters te doen heb. Over een aardig plasje water kijken we naar de skyline van Amsterdam. Toegegeven, vergeleken met willekeurig welke andere wereldstad is die niet erg imposant, maar het is de skyline van een wereldstad en ik zie hem vanuit mijn bed. Zo.

De wisselende seizoenen en meteorologische omstandigheden kleuren en schilderen iedere nacht een nieuw panorama voor mij en mijn lief. Met vaste onderdelen als hoeve Zomerlust, het flitslichtje op de Rembrandttoren en een groen navigatielicht in het amsterdam-rijnkanaal, af en toe aan het oog onttrokken door een zacht voorbijgrommend binnenvaartschip. Een storend detail is er ook. Een enorme joekelt van een fel verlicht billboard langs de A10.

Van de zomer keek lange tijd een stel immense monstertenen, omzwermd door kleine visjes vanaf de rondweg brutaal mijn bed in. Sinds vorige week een of andere bleke klus- of transportknuppel met een dito VW busje. Ok, ik begrijp dat die spullen aan de man gebracht moeten worden; de tenenvismarkt schijnt te boomen, en er rijden veel te weinig bleke knuppels in dito transporters. Maar is het nu echt marketing-wise een keigoed idee om al die kilowatts en vierkante meters ledverlichting 24/7 over de A10 heen mijn slaapkamer in te pompen?

Om - pak em beet - half vijf ‘s ochtends zit Miranda echt niet achter de voetvis-telefoon om uw orders te noteren. En ook de Wolfsburgers liggen gewoon, net als in der Heimat, auf ein Ohr. In de ochtend- en avondspits doen ze geheid goede zaken, maar mag dat bord a.u.b. (en velen met hem) van, laten we zeggen middernacht tot 6 uur ‘s ochtends gewoon uit? (Al was het alleen vanwege het muljeu). Zo, is dat geen mooi bruggetje naar het volgende?

Bericht op DePers.nl: ‘Man slikt waterpomptang in’

Ha! Meteen ff kijke natuurlijk. Als gedreven doe-het-zelver en toolfreak moet ik daar absoluut het fijne van weten. Dat doe je namelijk niet zo maar voor de gein, een waterpomptang inslikken. Dan moet je wel een heel serieus - waarschijnlijk intern - probleem aan het beklussen zijn! Op de site is een filmpje te zien. Daarboven staat dat artsen in Irak proberen operatief een waterpomptang uit de mond van een man te verwijderen. Bij het filmpje staat een plaatje van een verstelbare moersleutel, in de volksmond ‘bahco’. Dat is dus geen waterpomptang.

Met onzachtzinnig gefrut en gadegeslagen door giechelende collega’s (?) vist de arts (?) uiteindelijk een ring-steeksleutel, ik schat maat 19, uit ‘s mans slokdarm. Wéér geen waterpomptang! Zeg op, waar heb je dat ding gelaten, snorremans? Of zou het misschien tóch een vrouw zijn (met snor) en was het wellicht zijn endeldarm? En dat het in Irak was vertrouw ik nu eigenlijk ook niet meer... Als ik die (Afghaanse? Pakistaanse?) arts was geweest had ik sowieso die ring-steeksleutel gewoon weer teruggestopt en die simulant van m’n operatietafel geschopt met de mededeling niet terug te komen voordat hij een draaibank-met-een-meter-tussen-de-centers had ingeslikt.

Overigens kon ik het in m’n vermaledijde eigenwijzigheid niet laten de Pers.nlredactie - op zo vriendelijk mogelijke toon - op deze toolmisser te wijzen. Waarop ze attent en prompt reageerden en e.e.a. direct toolmatig corrigeerden. Hulde. Sodeju, alweer zo’n mooi bruggetje!

Trouble in paradise

Maandag jl werd er op de interne site aangekondigd dat serieuze maatregelen overwogen worden bij bladenbedrijf Sanoma. Om de stijgende loonkosten beter in overeenstemming te brengen met dalende opbrengsten, ligt er een voorstel om fors te sleutelen (als eufemisme) aan bonussen, winstdeling, vakantiegeld, salarisschalen en wat al niet meer voor contractueel overeengekomen emolumenten en arbeidsvoorwaarden. Herfststormen braken hun gierend gehuil uit over het nog niet eens zo heel lang geleden hypermoderne en florerende hoekige bladenbastion.

Binnen loopt men beduidend zenuwachtiger en schichtiger dan een half jaartje terug, belangrijk met mapjes van de multifunctionele printer via de coffeecorner naar de kleurgecoördineerde flexplek. De ondernemingsraad doet alsof er nog een hele hoop te onderhandelen valt. Een hete herfst en winter wacht, met temperaturen ver boven het gemiddelde. Ik zeg: “it gheit neit an dut jeer” (de 11stedentocht dus)

Joep Zijp is is bladenmaker

Lees van Joep ook:

- Soul in de media?
- iPhone
- Mijn lief wil een E-book
- Stad Hoofddorp