Communicatie 2.0 valt tegen

Op Frankwatching ontstond vorige week een meer dan aardige en relevante discussie over hoe de ontwikkeling van het vakgebied communicatie zich verhoudt tot alle online ontwikkelingen. Door deze discussie ben ik aan het denken gezet, want hoewel ik me tegenwoordig richt op het online vakgebied is mijn ‘thuis’ nog altijd communicatie. En ook ik vraag me al tijden af hoe het toch kan dat zo weinig mensen in de communicatiebranche online adopteren als een fantastische mogelijkheid om hun imago te verbeteren, beter aan te sluiten bij de klant, interactie op gang te brengen, te monitoren wat er over je gezegd wordt, je medewerkers als ambassadeurs in te zetten, … en nog veel meer.

Hoe komt het dat communicatiemensen zich niet zo bemoeien met ‘2.0′? Een gedachtegang.

Renata Verloop geeft in haar reactie op het artikel al een paar pijnpunten aan: kunnen communicatiemensen over de grenzen van hun vak kijken; is hun overtuigings- en besliskracht in de organisatie groot genoeg om verandering teweeg te brengen; het worstelen met de overgang van plaatje-praatje naar interactief communiceren. In welke organisatie ik me de laatste jaren ook bewoog; er was zelden een leidende rol voor communicatie weggelegd in nieuwe ontwikkelingen. Waar deze leek te bestaan, werden deze ontwikkelingen geleid door een business-case en niet door ‘inzicht in nieuwe communicatiemethodieken die kunnen bijdragen aan het succesvol zijn van ons bedrijf’.

Communicatie wordt door veel organisaties (zelfs de grote, professionele) nog steeds gezien als een tak van sport die geld kost en niet meetbaar iets oplevert. Marketing levert concreet omzet op, winst misschien wel, maar communicatie? Op zich al weer voer voor discussie, maar feit is dat veel communicatie-afdelingen nu eenmaal met deze wat ouderwetse gedachtegang te maken hebben. Daar ligt een leuke uitdaging voor communicatie-afdelingen: maak jezelf accountable. Je hebt meerwaarde, echt waar.

Communicatie staat ook vaak ver af van de business. Marketing, sales etc. wordt vaak direct betrokken bij allerlei beleid, aan communiatie vaak de schone taak dit beleid slechts te verkondigen. Daartegenover staat dat communicatie zich vaak ook niet mengt in die business; vinden communicatie-afdelingen het fijn of veilig om vanuit een ivoren torentje te werken en op afstand van de dagelijkse werkelijkheid te functioneren? Mij lijkt het voor communicatiespecialisten zoals ikzelf, nogal cruciaal om te weten hoe de organisatie werkt en zijn ‘ding’ doet, wat haar core-business is en hoe dat aangepakt wordt. Alleen zo kun je toch goed adviseren over het communiceren met je stakeholder (toch meestal een taak van de comm-afdeling)?

MIjn conclusie is dat de PR van de communicatie-afdeling slecht is. Waar bij de tandarts het gebit van de kinderen niet best is en bij de schilder ook de verf van de muren komt, lijkt het bij communicatie-afdelingen net zo te gaan: communiceren voor anderen doen ze prima, maar als het om hun eigen PR gaat valt er nog wel wat winst te behalen. Communicatoren moeten de boer op, zich mengen in de dagelijkse business, hun aandeel in de nieuwe ontwikkelingen opeisen, voorkomen dat alleen marketing met de online eer ervandoor gaat, zich ontwikkelen en bijscholen op alle mogelijkheden, externe kennis in huis halen en deze opzuigen, zich meer zichtbaar en meetbaar maken. Dikke maatjes worden met de marketeers en de decision makers en niet blijven hangen in het ontwikkelen van brochures of corporate website, woordvoering, evenementen en medewerkerstevredenheid (om het maar even platter dan plat te maken).

Kom op communicatoren, waar zijn jullie? Zijn we nu werkelijk zo lamgeslagen door onze opleiding en ons management dat we de deur niet meer uit durven, of pakken we de toegeworpen handschoen op en doen we proactief een onderbouwd voorstel naar het management voor een andere aanpak?

Dit artikel is ook verschenen op friscommunicatie.nl/gitta.
follow @gbartling at twitter.com