Nederlandse meubelfabrikant kiest in Turkije toch voor vaderlandse arbo-regels

In: Het Financieele Dagblad

Bursa – De wanden van de bedrijfskantine zijn bijna onzichtbaar. Ze hangen vol met familiefoto’s die de Turkse medewerkers daar hebben opgehangen. Vooral veel kiekjes van kinderen.
In de hoek staat een tv aan waarop nog meer beelden van baby’s, kleuters en
jongeren voorbijkomen. ‘De muren waren vol, dus moesten we wat anders
verzinnen’, zegt directeur Hugo van der Hoek (55) van het meubelbedrijf Danca
Design in Bursa.

Het is een van de manieren waarop de in Rotterdam geboren ondernemer zijn betrokkenheid bij mens en maatschappij wil tonen. Van der Hoek is daarmee een pionier.
Maatschappelijk verantwoord ondernemen staat nog in de kinderschoenen in
Turkije.

De arbeidsvoorwaarden in zijn bedrijf zijn beter dan in soortgelijke bedrijven en de salarissen liggen er gemiddeld 30 procent hoger. Bij de productie is de
hoeveelheid afval teruggebracht van 4,6 naar 0,1 procent. ‘Dat hebben we
bereikt door de medewerkers milieu- en energiebewust te maken door in de
bedrijfskantine aanschouwelijk te maken wat de materialen kosten.’

De leiding van Danca Design Furniture (omzet €17 miljoen) laat ook in andere opzichten zien dat het betrokken is bij zijn medewerkers. Bij de geboorte van een baby en bij
een huwelijk krijgen werknemers een traditionele Turkse gift: een stukje puur
goud. Er is een onderwijsfonds om werknemers die weinig geld hebben voor
scholing van hun kinderen financieel bij te staan. Daarnaast krijgen elk jaar vijftien
kansarme kinderen uit de omgeving een toelage om naar school te gaan. Aan het
begin van de vastenmaand Ramadan en voor het offerfeest worden manden met eten
uitgedeeld en voor de winterkou arriveert krijgen werknemers steenkool en hout.

Van der Hoek ziet zijn invlulling van maatschappelijk verantwoord ondernemen als een win-win situatie. ‘De medewerkers zitten beter in hun vel. Dat verhoogt de
productiviteit. En in tijden van grotere drukte kun je hen ook zonder problemen
vragen om langer te blijven of hun vakantie uit te stellen, zodat de uitstaande
orders op tijd de deur uitkunnen. Die flexibiliteit en loyaliteit heb je nodig
om met succes te kunnen opereren.’

De Nederlandse ondernemer zit al tien jaar in Turkije. Hij trouwde met de Turkse Nükhet Taşman. ‘Zij runt de toko hier’, aldus Van der Hoek. ‘Ik heb geen zitvlees. Ik voel me
beter thuis aan het front; op pad naar beurzen, klanten en leveranciers.’

Hij heeft het uitstekend naar zijn zin in Turkije, waar ondernemers alle ruimte hebben. ‘Je kunt hier nog ondernemen zonder dat je door allerlei regels en wetgeving wordt gehinderd,
zoals in Nederland. Daardoor kan ik sneller inspelen op ontwikkelingen in de
markt.’

Maar aan minder regels te hoeven voldoen betekent niet dat het bij Van der Hoek in de fabriek een zooitje is. Door vergaande automatisering kan het bedrijf zijn
producten tegen een betere prijs in de markt zetten. ‘Wat betreft kwaliteit en
effici ëntie winnen wij het van de concurrentie’, aldus Van der Hoek. Daarnaast
heeft veiligheid een hoge prioriteit. ‘We hebben nog maar een ongeluk gehad’.
Dat komt ook doordat er gewerkt wordt volgens de Nederlandse Arbowet. ‘Iedereen
in onze productiehallen werkt verplicht met een helm, beschermende oordopjes en
handschoenen.’

De grootste fout die hij in het begin maakte was het opzetten van een groot papieren kwaliteitssysteem. ‘Het was een kind met een waterhoofd. Er ontstond een hele
papierstroom die totaal onnodig was. Ons management komt uit de auto-industrie.
Die zijn gewend om volgens kwaliteitsnormen te werken.’

Nederland is nog steeds belangrijk voor Van der Hoeks bedrijf. Ongeveer 30% van zijn zitmeubelen gaat naar de Nederlandse markt. Zijn hoofdontwerper – Teun van Zanten – is een
Nederlander. En hij heeft gekozen voor oranje als bedrijfskleur.

Het ondernemersbloed heeft hij van geen vreemde. Zijn grootvader was franchisenemer van winkelketen De Gruyter. En kleinzoon Hugo had toen hij op de mavo zat, al
snel zijn handeltje met brommeronderdelen. Daarnaast kluste hij bij door onbereden
paarden zadelmak te maken.

Aanvankelijk verdrong zijn passie voor paarden zijn zakeninstinct. Na de mavo koos hij ervoor om geld te verdienen als springruiter. Aan die profcarrière  kwam na drie jaar op pijnlijke wijze een eind
toen hij met zijn paard over de kop vloog en met zijn rug op een balk viel. ‘Zes
maanden lang lag ik in het ziekenhuis. Daarna moest ik nog een jaar
revalideren’, zegt Van der Hoek. Eerst werkte hij bij een internationaal
transportbedrijf, waarna hij verkoper werd van leer en meubelstoffen. De onrust
bleef echter aan hem knagen. In loondienst werken was niets voor hem. Hij is
een pionier. ‘Er moet avontuur inzitten’, zegt hij. ‘Zeker 80 procent in het
zaken doen, doe ik op gevoel, de rest op basis van cijfers. Een uitgestippeld
pad volgen ligt niet in mijn aard.’

Uiteraard staan de plannen voor 2011 op de rails. De pijlen staan gericht op het buitenland. ‘We gaan focussen op Iran, Irak en Saudi-Arabië, enorme
groeimarkten en voor ons dichtbij huis.’