Over halo's, Dick Molman en de miezerige billboards van XS4all

Door Joep Zijp. Zondagnacht kon ik niet slapen. Sombere gedachten over verantwoorde gambateelt, de crisis in het vrijwillige quiltwezen en de toekomstperspectieven van jeugd in plaatsen welker naam op -dingen eindigt (Wemel-, Vlaar-, Ever-), spookten door mijn hoofd. Bijgelicht door een nieuwe reclameuiting op het mega billboard langs de A10, naast de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal.

Ik snap het niet. Heb je een van de meest opzichtige billboards van Nederland gehuurd, voor ongetwijfeld een hoop pegels, zet je d’r zo een abject lelijk, fantasieloos plaatje op. Visueel non-event vergelijkbaar met tik-tak herhalingen op primetime programmeren. Het flyertje van mijn glazenwasser ziet er kekker uit. FOEI XS4ALL! Haal dat spuuglelijke ding weg en - vooral - schop je reclamebureau (?) de deur uit!

Eerder die avond kwam ik thuis, op de brommert. Het was net donker. Voor ik mijn bejaarde Mobylette AV88 in de garage rolde keek ik nog even naar de maan (dank Eddie Christiani!). Kreeg nou wat! Een vage maar heuse HALO, althans, een gedeeltelijke. Niet zomaar wat alledaags gestraal rond de maan maar the real thing, minstens 15 jaar niet gezien!

Als je je armen voor je uit strekt en tussen je handen zo'n 25 cm uitmeet en met de ene hand de maan raakt, kom je met de andere ongeveer aan een dunne, lichte, perfect ronde ring om de maan. Opgewonden, met de brommerhelm nog op de koppe, deed ik kond van dit optisch-atmosferische verschijnsel aan mijn gezin. Met moeite kreeg ik ze van de bank om er op het terras naar te komen kijken. “Ik zie het niet hoor. Ik ook niet. Wat moet ik zien? Is dat dan zo bijzonder? Mogen we nou weer naar binnen?” Ach ja, het was ook koud.

Die nacht, terwijl ik dus slapeloos over belangrijke zaken lag te malen, stapte ik met een zwaar gemoed -na een plas - even m’n balkon op. De bijna-volle maan straalde magistraal (dank Johnny de S.) in een wolkeloze, heldere hemel. En nu met een superduidelijke en volledige halo! Wauwie! Links geflankeerd door een fantastisch, hemelkwadrant-vullend wintersterrenbeeld Orion. Weg waren alle muizenissen. Ik werd ter plekke overvallen door de sterke drang om dit poëtische schouwspel met iemand te delen. Maar om half vier ‘s nachts/maandagochtend maak je niemand blij met een halo en een zoodje sterren. Tenminste niemand die ik ken.

Daar had ik zowaar een essentieel communicatie-gegeven te pakken. Weinig dingen zijn zo sterk bewijs van de emotionele noodzaak tot communicatie als die drang om wat je ontroert, zo snel mogelijk met iemand te delen. Liefst iemand die er toe doet. Het alleen opschrijven, uitspreken, zelfs schreeuwen, is even zinloos als een scheet in zeewater oplossen. No audience means no performance. Wie iets wil overbrengen, is zelf verantwoordelijk voor de attentie van zijn toehoorders. Je moet ze er bij de haren bij slepen, met een aantrekkelijk plaatje bijvoorbeeld, XS4all. En liefst ook checken of de boodschap wel is aangekomen. Tenzij je natuurlijk eigenlijk helemaal niks te melden hebt.

Ik heb mijn familie verder niet meer lastig gevallen met meldingen over de prachtige hemelverschijnselen van die nacht. Dat heb ik voor u bewaard. En als u er niks mee doet, wat ik waarschijnlijk acht, fluistert misschien alleen het bermstruweel langs de A10 nog een paar dagen: ‘Joep heeft een halo gezien’.

Zo, dat brengt ons te Hoofddorp per 2e klasserijtuig der NS. In het Hoofddorpse/Finse bladenbastion ga ik aanstonds een vergadering bijwonen van een paar redactieraden. Doel is de meningen van collega’s op de aangekondigde bezuinigingen te inventariseren en ons te beraden op een reactie.

Een goed moment dunkt me om Sanoma CEO Dick Molman eens te vragen wat hij verwacht te kunnen bereiken met de aangekondigde maatregelen, en waarom... Dick?

“Wat wij willen bereiken is simpel: een gezond bedrijf zijn en vooral blijven. Als de economische omstandigheden en de ontwikkelingen in de mediawereld ertoe leiden dat onze resultaten onder druk staan, dan is het in ieders belang dat we bijsturen. En daar hoort een zeer kritische blik op onze kosten gewoon bij. We moeten ons afvragen of alles wat we doen wel zo zinvol is als we altijd dachten. En zo ja, tegen welk kostenniveau. Over de juiste antwoorden op die vragen zijn de meningen uiteraard verdeeld. Dat leidt tot goeie discussies. Prima, zolang we maar allemaal onderkennen dat het in ieders belang is om de zeilen bij te zetten. Uiteindelijk hebben we het alleen maar over bijsturen en geen ingrijpende reorganisatie.”

Over de effecten van dat bijsturen zal ik u te zijner tijd op de hoogte houden, maar nu moet ik als een dolle klaasgedichten gaan tikken.

Joep Zijp is is bladenmaker

Lees van Joep ook:

- Billboards in the night
- Soul in de media?
- iPhone
- Mijn lief wil een E-book
- Stad Hoofddorp