Soul in de media?

Door Joep Zijp. Vorige week was ik te gast bij Esther V. in haar Café Pakhuis Wilhelmina te onze hoofdstad A. Home of een van de beste underground poppodia van ons land. Niet meteen aan de grote klok hangen svp. Daar presenteerde een held uit mijn jongere jaren (waarvan ik er een aantal in de directe nabijheid van Vlaanderen doorbracht), Guido Belcanto, zijn CD Ik zou mijn hart willen weggeven aan het Nederlandse publiek. Met minstens twintig man/vrouw was dat komen opdagen, niet eens meegerekend de vertegenwoordigers van onze Vaderlandse media, te weten ondergetekende.

Guido zong vanonder zijn fenomenale bos weelderig zilvergrijs haar zwoel. Ingetogen en zorgvuldig gedoseerd. Over mooie vrouwen, liefde, lust en wat daar zoal mee mis en goed kan gaan. Een waarachtige Vlaam. Zijn begeleidingsband was een lust voor het oor. Wat is dat toch met Vlamingen? Ze kunnen zoveel beter dan Hollanders overtuigend en naturel intiem en ontroerend gepassioneerd zijn. Subtiel, bescheiden, vakbekwaam, integer en op onnavolgbare wijze humoristisch. Net als Belgische mayonaise een stuk zuurder, frisser en tegelijk romiger; “Mijn vrouw is er vandoor met mijn beste vriend…. ik mis hem”.

Het zal wel aan mij liggen maar ik vind het gros der hedendaagse Nederlandse pop-artiesten niet echt overtuigen als het op oprechtheid aankomt. Natuurlijk zijn er uitzonderingen maar ik waag me niet aan name dropping, ik ben niet meer zo actueel. Soul, zegt dat iemand nog wel iets? Zingen wat je bedoelt, vanuit je ziel? Schrijven wat je raakt? Betrokkenheid, empathie, barmhartigheid? Het is zo makkelijk in de zure stand te schieten en gezellig van alles af te zeiken.

Nee, dan Guido. Kwetsbaar en eerlijk. Zijn muziek is niet revolutionair, ik zie hem geen vette hitlijstnoteringen scoren, maar wie de moeite neemt om naar een van zijn optredens te gaan, zal beloond worden met waarachtige ontroering. Grijp die kans en zie meteen wat van de wereld/België. Bijvoorbeeld te Beringen-Paal (14-11), Menen (20-11) of Bree (21-11).

Nu ik het over geloofwaardigheid heb, moet ik weer denken aan het 8 uur NOS Journaal van eergisteren. Ha ha! Schiet ik toch weer zelf in de afzeikstand, maar ik ben dan ook een echte Hollander vrees ik. Philip Freriks, die ieder journaal weet te presenteren als ware het zijn eigen pastiche, afgetopt met weerman Erwin Krol. Het leek sodeju wel Laurel en Hardy! Met identiek kaal (as opposed to haar). Zeg, hoe zit dat? Mag Philip nou eindelijk eens met pensioen, of moet hij echt door tot 67? Ik wil eindelijk weer eens het journaal kunnen aanzetten zonder te hoeven vrezen me druk te moeten maken over iets anders dan natuurrampen, aanslagen, foute wereldleiders, politieke en sociale misstanden en dergelijke. Noraly, ik mis je! En Sacha, kom ons alsjeblieft verlossen!

Overigens ben ik spekkoper; ik heb iemand (een gek) gevonden die m’n nieuwe iPhone wil ruilen tegen zijn nieuwe N. Lachen!!!

Joep Zijp is bladenmaker